مي بويمت

گل هميشه بهارم

لطافت غنچه هاي كلامت را

طنين دلنوازعطر وجودت را

بااينكه فرسنگهادورترنشسته اي

حس ميكنم

چشمهايم رابسته ام

غرق درروياي بودنت شده ام

دستانت لطافت نيلوفران آبي رادارند

نگاهت آرامش رنگين كمان باران را

چون برف ذوب ميشوم درگرمايت

به پايت ريخته ميشوم

چه زيباست رستن

روئيدن دروجودتو

مي بويمت

 شعرازخودم