لحظه اي بودكه تورا

درانديشه خودگم كردم
 هراسان
 به سراغت گشتم
 ازاين همه بودنت
 هيچ نيافتم اما
 غصه برداشت دلم
 ازعطاري عشق
 غم چشمم شد اشك
 دلم ازداغ فراغت
 بازگريست
 خردشدم
 درپس تنهايي خويش
 گوشه اي بنشستم
 به بغل زانوي خويش
 بگرفتم وآرام گريستم
 كه بيايي باز تو
 اشك ازگونه من برداري......

                                    شعرازخودم