گاه كه به يادت مي افتم

بغض گلويم رامي فشرد

صدايم مي لرزد

گونه هايم خيس ازاشك

فال چشمانت راكه

به هرباره درخيال ميگيرم

بندبندوجودم مي لرزد

اين چه حسي است

كه مراينگونه مي سوزاند

چون شمع

بيت اول كه زنگاهت مي خوانم

فرياد مي شود آوازم

بيت دوم كه به پايان برسد

به خيال رويت درپروازم

تابه آخر برسد فال

من هزاران هزار خاطره مي سازم

چون به پايان برسد

وتورانيابم هرگز

 بازمي سوزم

چون شمع

           شعرازخودم