سبد سيب به دست

پاي سجاده عشق

سجده اي خواهم كرد

گر بيايي ازراه

نه بهار است اينجا

نه بهاري اين دل

تا نيايي

تا نگويي

تا نبيني

نه دگر ميخندم

نه دگر بارسفرميبندم

همچو خشكيده گلي

درمرداب

تك وتنها مي مانم

تابيايي از راه

پاي سجاده عشق

سجده اي خواهم كرد

گر بيايي از راه

                      شعرازخودم

                  شعر ازخودم

كاش ميشدشقايق راجورديگر ديد

شعرازخودم

چقدر نگاهت طوفانيست

آرامش حرف رامي برد

باده بويت ويرانه ميكند

آبادي اين دل را

وقتي آمدي بهاربود

همه جا سبز

همه چيز سبز

وقت رفتنت بهارم خزان شده

بي صدا ميروي

اما خش خش برگهاي پائيزي

مرابيدارميكند

تورفته اي

به دوردست ترين اوج افق

ومن مانده ام تنها

ميدانم اينباربازنميگيردي

اين راتو گفتي

بانگاهت

باكلامت

باصدايت

اما بازمنتظر ميمانم

ديوانه واروعاشق پيشه

دوست داشتم توباشي ومن

من باشم وياس

ياس باشد واحساس

تورفتي

غم ماندومن

من ماندم وغم

شعرازخودم

 احساس سوختن به تماشا نمی شود

آتش بگیر تاکه بدانی چه میکشم

گفتي چشم بزار

من پنهان مي شوم ، تومرا پيدا كن

چشم گذاشتم وشمردم

يك

دو

سه

....

بيام

بيام

ودگر هيچ صدايي از تو شنيده نشد

هنوز هم دنبال تو ميگردم

فقط نميدانم

بازي راتو برده اي يامن

شعرازخودم

گاه كه به يادت مي افتم

بغض گلويم رامي فشرد

صدايم مي لرزد

گونه هايم خيس ازاشك

فال چشمانت راكه

به هرباره درخيال ميگيرم

بندبندوجودم مي لرزد

اين چه حسي است

كه مراينگونه مي سوزاند

چون شمع

بيت اول كه زنگاهت مي خوانم

فرياد مي شود آوازم

بيت دوم كه به پايان برسد

به خيال رويت درپروازم

تابه آخر برسد فال

من هزاران هزار خاطره مي سازم

چون به پايان برسد

وتورانيابم هرگز

 بازمي سوزم

چون شمع

           شعرازخودم

صدایم رابریده اند

         آرزوهایم رامحاصره کرده اند

                      این سیم خاردارهای همیشه

خداحافظ

کاش ..... هیچی

ازهمه دوستان ممنون  بابت نظراتشون